قصيدة / تمثال ....... شعر/ مجدى حسن

قصيدة / تمثال

حبيبى مالوش فى الاحساس
بيقضّى الايام وخلاص
انا حبيته لما لقيته قلب حنيّن غير الناس
اديله بإيدى ورده ياخدها وايده بارده
واستنى منه كلمه يسيب احاسيسى شارده
اقوله عينيك دى عمرى ونور ايامى انتَ
يقول عارف ونظرى سته على سته
ولا يفهم من كل كلامى غير بس ازيك فى سلامى
ولا قاللى مره انتى غرامى مبقتش معاه اتحمل ظلم
مع انه بيسكن احلامى ضيعلى العمر ومات الحلم
وان قولتله حلو القمر وف نوره يحلو السهر
يقوللى عارف انه نور لكنه من رمل وصخور
عارفاه بيحبنى طيبته بتحكيلى عنه
لكن بيهمنى اسمع لو كلمه منه
بيقول ان المشاعر مش محتاجه لكلام
مطلبتش يبقى شاعر لو كلمه والسلام
لو اغيّر شكل شعرى يقول الله جميل
كلمه تجبر بخاطرى مش بطلب مستحيل
يتكلم عن عيونى ويقول اجمل عيون
عذابى ينسيهونى وتـعبى معاه يهون
بيقول احلى الكلام ع الشات
ومعايا ليه مدمن سكات
وفى ميعاد الرجوع يتأخر وابقى راضيه
واستناه بالشموع وورود وموسيقى هاديه
وهبدأ فى الكلام مكان مايكون ينام
واقضّى الليله وحدى والله عليه حرام
تمثال أبكم وأصم مش فاهم حافظ صم
لا بيعرف معنى مشاعر ولاحب يدوب فى الدم

شعر/ مجدى حسن